وقتی زوجی در انتاریو از هم جدا میشوند، یک سؤال کوچک ولی دردناک هم مطرح است: سگ با کیه؟
برای بسیاری از زوجها، سگ فقط یک حیوان خانگی نیست؛ عضوی از خانواده است. به همین دلیل جدایی از او میتواند از نظر عاطفی بسیار سنگین باشد. اما آیا در انتاریو میتوان برای سگ هم مانند کودک، «حضانت» یا «زمان ملاقات» تعیین کرد؟
پاسخ کوتاه: معمولاً خیر.
در حقوق انتاریو، حیوان خانگی همچنان یک مال شخصی personal property و مثل فرزند برای آن پرنتینگ تعیین نمی کنند.
در یک کلام: در انتاریو، سگ شما از نظر قانون فرقی با مبل یا یخچال ندارد.
وقتی عشق کافی نیست
در سال ۲۰۰۴ مردی به دادگاه انتاریو رفت و خواستار «حضانت مشترک» سگش، تاکسیدو، بهصورت هفتهدرمیان شد. دادگاه تقاضا را رد کرد؛ دادگاه تجدیدنظر هم این تصمیم را تأیید کرد. پیام روشن بود: دادگاههای خانواده وقت و منابع محدودشان را صرف تنظیم برنامهٔ ملاقات سگ نمیکنند.
قاضی در پروندهٔ دیگری به نام Duboff v. Simpson بهصراحت نوشت که سگها، هرچند برای خیلی از ما عضو خانوادهاند، از نظر قانونی «اموال شخصی» محسوب میشوند — درست مثل هر وسیلهٔ دیگر. سؤال دادگاه این نیست که چه کسی سگ را بیشتر دوست دارد؛ سؤال این است: چه کسی مالکش است؟
پس چطور تصمیم میگیرند؟
از سال ۲۰۲۱ و پروندهٔ معروف Coates v. Dickson (دربارهٔ دو سگ لابرادور به نامهای جز و جتا)، قضات انتاریو یک فهرست از عوامل را برای تشخیص مالکیت بررسی میکنند: چه کسی سگ را خریده یا از پناهگاه گرفته، نامِ چه کسی روی مدارک ثبت میکروچیپ و دامپزشکی است، چه کسی هزینهها را پرداخته و مراقبتِ روزانه را انجام داده، و آیا سگ در طول رابطه بهعنوان هدیه به طرف مقابل داده شده یا نه.
جملهٔ قاضی در آن پرونده هنوز نقلقول میشود: «هرقدر هم سگهایمان را دوست داشته باشیم، قانون آنها را مالی میداند که باید مشخص شود صاحبش کیست.»
تازهترین پروندهها
در دو پروندهٔ مهمِ سال ۲۰۲۴ همین اصل دوباره تکرار شد:
در پروندهٔ Carvalho Estate v. Verma، پس از مرگ یکی از طرفین یک رابطهٔ مشترک، خواهرِ متوفی بهعنوان مجریِ ترکه خواستار بازگرداندن سگی به نام روکو جونیور شد. دادگاه با بررسیِ پیامهای متنی و مدارک خرید، سگ را متعلق به ترکهٔ متوفی دانست — نه شریک زندگیاش که سالها از او مراقبت کرده بود.
در پروندهٔ Franco v. Franco، زوجی که یک دختر نهساله داشتند، پس از جدایی چند ماه بهصورت غیررسمی سگ یورکشایرترییرشان، مگ، را هفتهدرمیان بین خودشان جابهجا میکردند تا دخترشان آخر هفتهها با سگ باشد. اما وقتی پدر یکطرفه از بازگرداندن سگ خودداری کرد، دادگاه به این توافقِ غیررسمی توجهی نکرد و صرفاً بر اساس مدارکِ مالکیت (که به نام مادر بود) حکم داد سگ متعلق به اوست.
تبیجه
بهترین راه برای جلوگیری از دعوا سرِ سگ، رفتن به دادگاه نیست — نوشتن یک توافق روشن از همان اول است.
این مطلب تحقیفی کوتاه در حقوق انتاریوست و جایگزین مشاورهٔ حقوقی تخصصی نیست.
عادل زارعی
پارالگال و عضو کانون وکلای انتاریو
وکیل پایه یک دادگستری ایران
دیدگاهتان را بنویسید